Stories

Als jullie nog anekdote's of herinneringen met ons willen delen over de howling hurricanes, mail ons dan: info@Howlinghurricanes.nl


Herinneringen uit het oude schoolagenda van Gerrit Dijkman en Bart oostindie

 


Busje verven

 
 
 

Vlnr: Marian Mak, Piet Kok, Regina Ruyter, Jos, Joke Ruyter, Nico Beerepoot, Mariet Hoogland en Cees Mak.


 

ingezonden door een zeer trouwe fan!!

 Vroeger,toen Jezus nog een krantenwijk had
 toen je poep nog met lange 'oe' schreef,
 toen de Maas nog schoon was en de seks nog vies,
 toen dildo's nog op steenkool liepen,
 toen de kratten heineken nog geel waren,
 toen de mist nog zo dik was, dat je je fiets er tegen aan kon zetten,
 toen de mannen nog van staal en de boten van hout waren,
 toen je de vrouw nog de grot in kon sleuren,
 toen de kratjes nog van hout waren, moest je zuipen om het vuur op de stoken,
 toen ze vroeger nog met een lange oe schreven,
 toen vissen op het land liepen,
 toen de honden nog ouderwets uit de bek scheten,
 toen de batavieren nog met z'n vijven waren,
 toen de guldens nog van hout waren,
 toen je naar de koffieshop ging voor een lekker bakkie koffie,
 Vroeger, toen de guldens nog van hout waren
 Maar die tijd komt terug.. en die tijd is de tijd van
de The Howling Hurricanes!

 

 

Uit het dagboek van THE HOWLING HURRICANES 1971-1977:

Kroos

We zaten na een lange avond optreden en gevoelsmatig nog langer afbreken met z’n drieën in ons volkswagen busje. Klaar voor het vertrek richting Alkmaar/Egmond. Echter met z’n drieën....er klopte iets niet we misten er gewoon een want de Hurricanes waren altijd met z’n vieren. Door de straten van Hem gereden op zoek naar de vierde man....na veel geschreeuw en gezoek kwam hij aan struikelen uit de bosjes vandaan, z’n broek nog los. Z’n gulp vast en hup mee de auto in. Eenmaal richting Hoorn op de provinciale weg begonnen we iets te ruiken. Het was midzomer dus de ramen gingen open, echter het hielp niet, de geur bleef penetrant. Fris was het niet dus we stopten langs de kant en verzochten hem dringend zijn gezicht even in de sloot te wassen. Tegenstribbelend maar zich realiserend dat hij niet veel keus had heeft hij aan ons verzoek voldaan. Wat hij niet had gezien was dat hij daarna de hele terugweg met zijn gezicht vol kroos zat. Pas dat hij ons welterusten wenste voor zijn woonhuis in Bergen, en in het volle licht van de straatlantaarn zagen wij dat zijn voorhoofd en neus vol zaten met het groene groeisel. Gierend en brullend reden we verder, fantaserend over hoe hij zou schrikken van zijn spiegelbeeld als hij straks z’n tanden staat te poetsen, of nog erger als hij morgenochtend vroeg bij zijn ouders aan het ontbijt zit. Maar ja.....de geur was weg.

  
  

Geen Toegang

We hadden lekker een zondagavond vrij, iets wat al in geen jaren was gebeurd, dus daar wilde wij even van genieten. In die tijd was discotheek Extase aan de Bergerweg in Alkmaar een van de exclusieve tenten van de regio. Qua muziekstijl was het niets, disco en nog eens disco, maar er kwamen toch wel mooie meiden. Wij erop af. Probleem was dat we het lopend moesten doen want het was autoloze zondag. Bij de deur werden we tegengehouden door de portier, die tevens de sterkste man van Nederland was bestempeld door een of ander t.v. programma. We mochten er niet in.....want we hadden geen stropdas om. We dachten dat hij een grap maakte en probeerde er langs te komen om naar binnen te gaan. Helaas, nogal hardhandig werden we weer buiten gezet. Dan maar lekker naar de Zwart Kat in Bergen, daar draaide ze echt muziek....maar ja de meiden waren een beetje geitewollesokkig (dit mag dan wel geen Nederlands woord zijn maar je weet wat ik bedoel). We hadden tijdens de wandeling terug tijd genoeg om ons te bezinnen op een nieuw aanvalsplan richting mooie meiden. Daar hadden we natuurlijk stropdassen voor nodig. En ja hoor thuis gestruind in de kast van vader en moeder en direct onze kleding stijl aangepast. Alweer richting Alkmaar, we kregen het koud in onze nieuwe kledij dus een beetje gejogd. Zwetend kwamen wij aan bij Extase en zelfverzekerd (we deden alsof we zelfverzekerd waren) liepen zo half langs de uitsmijter.

We werden er weer uitgebonjourd, ondanks dat we stropdassen om hadden. Sterker nog de stroppen waren zo’n beetje het enige wat we aanhadden. De terugtocht naar Bergen was nog kouder want nu hadden we tegenwind.......maar onze wraak zou zoet zijn, zie hiervoor het verhaal “Zeepsop” uit deze zelfde serie muzikantenverhalen.

   

Zeepsop

Bijna nooit waren we geweigerd om ergens binnen te komen. Een keer dan wel in Tuitjenhorn met de kermis. De deurbons dacht dat ik naar binnen wilde zonder te betalen, ondanks dat ik hem probeerde wijs te maken dat ik de zanger van de band was. Het duurde behoorlijk lang voor hij zijn fout inzag, dankzij geroep om de zanger van de band vanaf het podium die niet ver verwijderd lag vanaf de ingang. Maar twee keer achter elkaar op dezelfde avond en voor dezelfde dancing geweigerd te worden spande wel de kroon. Onze revanche vond plaats na de autoloze zondagen dus we konden weer gewoon met de auto, en nu natuurlijk netjes in het pak en MET stropdas. Ik had zelf een fles mee van een merk afwasmiddel die ik hier niet noem, ten eerste mag ik in dit boek ongetwijfeld geen reclame maken, maar om eerlijk te zijn ben ik het vergeten. Je voel ‘m al hangen....in Extase hadden ze een fontein midden op de dansvloer en dit in combinatie met een halve liter afwasmiddel is formule voor een redelijke ramp. Ach ja, je moet er de humor maar van inzien, wij zagen het wel, maar de obers en barkeepers van de toko waren er niet zo blij mee, de hele dansvloer, het podium en diverse tafels zaten onder de witte schuim. Zonder het te weten waren wij de uitvinders van de schuimparty. Toen in de seventies waren ze boos op de onverlaten die dat hadden gedaan, tegenwoordig betalen ze deejays om zeebellenblazers en schuimkannonen mee te nemen